در پی افزایش قیمت دلار، و اثرات بدش روی زندگی همه ی ماها (خدا باعث و بانیش رو لعنت کنه که هر چی می کشیم از دست اونا می کشیم...)، قیمت روپیه هم سر به فلک کشید و یه جورایی ما ایرانیهای مقیم هند رو هم درگیر خودش کرد.

آه و ناله های من هم با بقیه ی دوستانم بالا گرفت و بالطبع وقتی می خواستم با مامان و بابا هم صحبت کنم بحث در این زمینه ادامه داشت.

بابا:

این ماه اگه ... برات بفرستم، نسبت به ماه قبل چقدر کم می شه؟!

-          حدود 150 هزار تومن...

.

.

.

و دیروز مامان گل بهم گفت که بابای نازنینم 2 برابر مبلغ ماهیانه رو برام حواله کرده...

منم که احساساتی... سریع زنگ زدم به بابا...

-          سلام بابا...

-          سلااااااااااااااااااام دختر...

-          خوبی...

-          مرسی... (با بغض) بابا دستت درد نکنه...

-          خواهش می کنم بابا... وظیفه امه!!!

-          (بغضه ترکید)... نه نه وظیفه نیست... لطفته...

-          نه... وظیفه امه... من کار می کنم برای شماها دیگه...

-          ...

-          الو... دختر بابا...

-          ...

-          الووووووووو.... دخترررررررررررررر...

-          ا...ل...ل...و...

-          چرا گریه می کنی بابا؟!

-          ان شاالله جبران کنم...

بعد هم کلی درد دل های پدر و دخترانه کردم که مربوط به روابط خاص بین پدر و دختره و خصوصی...

-          کی میای بابا؟!

-          شاید 1 ماه و 20 روز دیگه...

-          یعنی 50 روز دیگه؟!!!

(قربونت برم که اینقده زود توی ذهنت حساب کردی)

پ.ن. خیلیییییییییی دلم تنگ شده... یه جورایی قاطی کردم اساسی...