مسافری از هند

ما که توی زندگیمون از این فیلما ندیده بودیم! جل الخالق! این بشر 2 پا چی می تونه بسازه و چی کارا که نمی تونه کنه! رفته بودیم همون سینما باکلاسه که پارسالم می رفتم. اسمش سینما E- Square هست. و خیلییی بزرگه. همون که طبقه ی بالاش دیسکو و سونا و جکوزی داره. داخلشم کلی کافی شاپ و مغازه هست. یادتونه که؟!

وقتی می خواستیم وارد شیم عینکهای مخصوصی بهمون دادند که بایستی فیلم رو با اونا میدیدم.

اول که بدون عینک مخصوص بودم پرده سینما تار بود. بعد که اون عینکو می زدی تازه می فهمیدی دنیا دست کیه؟!

اصلا کاری ندارم که چقدر فیلم طبیعی بود. اگر به خاطر خجالت از دوستانم نبود چند بار وسط فیلم گریه می کردم.

ترسیده بودم. توی اون گرما می لرزیدم. بدنم یخ شده بود.

اینقده دوست داشتم بپرم توی بغل یکی و بلرزم!

 میدونم چی میگین! میگین مگه آزار داری میری از این فیلمها میبینی؟

به نظر من تجربه اش خوب بود. همه چیزو آدم باید تجربه کنه و بعد تصمیم بگیره که ادامه اش بده یا نه...

البته توی صحنه های رمانتیکش وقتی مثلا یه قاصدک از بالای صحنه می خواست بیاد پایین، اونقدر طبیعی و زیبا بود که حس می کردی داره قاصدکه میاد توی چشت! فکرمیکردی پرده ی سینما رو چسبوندن به شیشه ی عینکت! اینقدر نزدیک بود.

یه بارم توی صحنه های اکشنش یه تیکه سنگ گنده پرت شد طرف دوربین که من سرم رو سریع دزدیدم!

 حس کردم الانه که بخوره توی کله ام!

 بعد تازه حالیم شده که اون سنگه از توی پرده ی سینما بیرون نمیاد که!

یه چند بار هم که نقش اول فیلم توی جنگل بین یه عالمه حیوون وحشتناک گیر افتاده بود، اکوی سینما طوری بود که تو حس می کردی به جای اون شخصی. مثلا اگه صدای حیوونه از پشت میومد بلندگوهای پشتی قوی تر می شد و بالعکس. از همه جای سینما صدا در میومد! یه چند بار حس کردم حیوونه پشت منه و با وحشت برگشتم پشتم یا کنارم رو نیگاه کردم.

عجب موجود شگفت انگیزیه این انسان دوپا!

عکس هایی از فیلم: