خانواده ی من در این روزها، سوغاتی، خرید و...+پی نوشت

 

 

 

بابا در این روزها:

-         بابا الان بری خونه نداری چی کار می کنی؟

-         میرم خونه ی دوستام. یه عالمه دوست دارم اونجا...

 

5 دقیقه بعد:

- می خوای باهات بیام؟

- من که از خدامه... ولی بذارین برم خونه بگیرم بعد بیاین...

- نههههه... الان بیام که وسیله هاتو بیارم. خیلی سنگینه.

- نه آخه واقعا نیازی نیست.

 

10 دقیقه بعد (برای بار هزارم):

- بابا اینسری بری کی میای؟

- گفتم که 6 ماهه دیگه...

- چقدر باید اونجا باشی کلا؟

- (برای بار ده هزارم) 27 ماه...

 

1 ساعت بعد:

- خانوم دکتر چقدر پول می خوای؟

- (من بعد از کمی من و من) ... میلیون...!!!!

(روم نمی شه حتی بنویسمش!)

-         باشه بابا! تا موقع رفتنت جور می کنم!

 

هر روز:

-         بابا کی میری؟

-         11 اسفند.

-         بری کی میای؟

-         ...

-         چند وقت می مونی و....

-         ما که همه اش دلواپسیم...

 

 

مامان در این روزها (برخلاف بابا خیلی مامان بهم روحیه میده. قربونت برم که همیشه متعادلی)

-         مامان جان اصلا نگران نباش خدا بزرگه. همه ی کارات درست میشه.

-         گردو می خوای برات بذارم؟

-         برنج چی؟!

-         خلال پسته و بادوم؟

-         خلال پوست پرتقال؟!!!!!!!!!!

-         دم کنی 10 تا بسه؟ (طفلی فکر می کنه من اونجا همه اش در حال آشپزی ام)

-         این سری حتما ماشین لباسشویی بگیریا! من اگه شده میرم وام میگیرم تو باید یه ماشین لباسشویی برای خودت بخری.

-         قربون دخترم برم که هی میره برای خودش لباس می خره!

چقدرررررر بهت میاد

بخر مامان جان. هر چی دلت می خواد بخر!

 

داداشی در این روزها:

-         آبجی تو برو بخواب من ظرفا رو میشورم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(این دیگه آخرشه ها! من و داداشی که همه اش کل داشتیم برای جمع و پهن کردن سفره و ریخت و پاش اتاق همیشه زلزه اومده ی اون حالا!!!!)

 

 

 

اگه بخوام بگم دوستان و آشنایان این اواخر چطوری شدند (بدون اینکه متوجه بشن و یا بخوان من بفهمم ناراحتیشون رو) که رمان 1000 صفحه ای میشه.

رفتن سخته. اونم با این همه ابراز محبت. با این همه عشق. ولی راه رفتنی رو باید رفت. سختی رو باید کشید تا شیرینی خانوم دکتر شدن رو بچشی راحله خانوم.

 

دیشب برای استاد راهنمام و دخترش (اسمش پوجی هست و 11 سالشه)، رتیس دپارتمان زیست شناسی دانشگاه پونا، صاحبخونه ام و نهاریکا و وانشیکا و چند تا از استادای کلاس زبانمون سوغاتی خریدم.

با کلی خرید دیگه.

من برای خانوم دکتر شدن قدم های مثبت دیگه ای هم برمی دارم ها! مثلا امشب روم به دیوار گلاب به روتون آفتابه خریدم.

چرا می خندین خوب؟ نیاز میشه. ولی خدا میدونه چی کشیدم تا رفتم به فروشنده بگم چی می خوام و چه رنگی باشه (رنگش خیلی مهمه). و چجوری آوردمش خونه. خدا شاهده توی عمر 28 ساله ام اولین بار بود که این جنس ظریف و حیاتی رو خریداری می کردم. گفتم که دکتر شدن خرج داره. نخندین دیگه! اگه یه کم دیگه لبخندتون ادامه پیدا کنه دعا می کنم سرتون بیاد.

 

 

پ.ن. این روزها اصلا نمی فهمم کی صبحه کی شب؟

 

 کی نهار می خوریم کی شام؟ اصلا وقت ندارم با مامان گل حتی حرف بزنم.

قسمتی از پایان نامه ام هستم که حتما باید قبل از رفتن تموم شه و کلی دردسر داره. باید نام علمی گیاهان رو با نام علمی پروانه ها تطبیق بدم و گیاه میزبان host plant رو مشخص کنم. این کار اولین باره که داره توی ایران انجام میشه. این یعنی چند تا مقاله ی ISI.

 

با تحمل این همه استرس و فشار و بی خوابی، زنده بمونم مدرک دکترام رو ببینم خیلیه.

 

 پ.ن. راستییی امشب عروسیه نسیم گلم و داداش محسن هست. از همینجا بهشون تبریک میگم و کلی آرزوی خوشبختی براشون دارم.

اینو یادم رفته بود بگم که اینسری که رفته بودم تهران لباس عروس نسیم روهم من انتخاب کردم. یعنی فقط من باهاشون رفته بودم!

ولی لباسش بسیااااااااااااااررررررر خوشگل شد

خوشبخت شین دوست جونای گلم

 

بعدا نوشت: بعضی ها گیر داده بودن به رنگ ... (همون گلاب به روتون).

خب معلومه دیگه! صورتی

 

این روزها و من..

  

اینقده سرم شلوغه

از صبح که پامیشم میدوام تا شب

این قیافه ی این روزهای منه:

تازه نصفه شب (معمولا 1، 2 یا 3) که میرم توی تخت، چشام عین جغد بازه! همه اش فکر اینکه الان چه کارهاییم مونده؟! برم هند چیکار کنم؟! وایییییی خونه هم ندارم؟! از مامان و بابا و داداشی چجوری جدا شم؟!

ای بابا! عید هم که ایران نیستم! چقدر بد که این روزها نمی تونم مثل سابق به مامان گل کمک کنم! اونسری داداشی باهام بود و اینسری نیست ها! راستی تخت و مبل و کمد و ماشین و کلی خرت و پرت دیگه که می خوام بخرم سرم رو کلاه نذارن! زبان رو بگو! 1 سال ایران بودم و کلی قل خوردم رفتم پایین!!!!

و...

خلاصه کلی فکر عجیب و غریب و اکثرا منفی! توی مخم ویبره میره و منو به یه آدم تقریبا روانی و عصبی تبدیل کرده. بیچاره اطرافیانم.

مثلا امشب رفته بودم فتوکپی های داداشی رو از یه لوازم التحریر آشنا بگیرم. آقاهه خیلی خوب و مهربونه و همیشه به من و مامان گل لطف داره و همیشه برای نگرفتن یا حداقل کمتر گرفتن پول اصرار داره:

-         (طبق معمول همیشه) خوب... آقای تولی چقدر بدم خدمتتون؟

-         هیچی راحله جان... قابلتو نداره!

-         آقای تولی لطفا بگین چقدر شده می خوام برم کلی کار دارم.

-         گفتم که هیچی! می خوای بری... دیگه این اواخر مهمون ما!

-         آقای تولی من اعصاب ندارما!!!! از صبح که پاشدم می خوام همه رو بزنم!!!! میگین چقدر شده؟!

(در همین حین دختر خانوم محترمی که اونجا پیش آقای تولی کار می کنه و با هم توی این مدت دوست شدیم گفت: واییی من برم اونطرف! چقدر تو امشب عصبی هستی- در حالیکه به شدت می خندید!)

بیچاره مجبور شد پول رو بگیره و...

.

.

. 

 

دوستم زنگ زده (از اون دوستهاییم که کلی باهاش تعارف دارم. طرف و شوهرش استاد دانشگاه هستند و شوهرش داره ارمنستان دکتری می خونه)

-         خب راحله جان داری میری؟! آخییییییییییی مامانت! یه دونه دختر هم هستی  و... چقدر براش سخته!

-         خیلی ممنون که دلم رو خالی کردی حسابی! به جای روحیه دادنته!!! دیگه من از شماها توقع ندارم که اینطوری ...

-         ای وای راحله جان ببخشید...

بعدش کلی ازش عذرخواهی کردم و گفتم که این روزها اصلا حالم دست خودم نیست...

 

...

خلاصه اینکه یا دارم دور و بر پایان نامه و لپ تاپ می گردم، یا دارم مهمون داری می کنم! یا دارم میرم مهمونی! یا دارم جواب SMS میدم! یا دارم SMS میگیرم! یا جواب تلفن میدم! یا تلفن میکنم برای کارای هند و گرفتن خونه! یا برای کارای آماری دارم زنگ میزنم اینور و اون ور یا....

یکی منو نجات بده لطفا!

...

امروز یکی از دوستام سرزده اومد خونمون. اینقده خجالت کشیدم! چرا؟! چون توی اتاقم جا برای نشستن نبود. یه طرف پروانه ها! یه طرف گلهای خشک شده پخش زمین، یه طرف لپ تاپ و سیمهاش، یه طرف میزو کاغذ و ماشین حساب و...

گوشه ای (فقط گوشه ای) از کارهام رو به دوستم نشون دادم.گفت:

-         وای راحله چقدر سختی کشیدی.... چقدر کارت پرزحمت بوده... خدا کنه نتیجه بگیری...

 

...

 

تقریبا تا حالا 40 کیلو بار جمع شده. البته یه ارگ هم خریدم که دارم میبرم. با وسیله های بعدی حدودا 90-80 کیلویی بار دارم!!! خوش به حال فرودگاه که می خواد اینهمه اضافه بار بگیره و بیچاره بابام که ...

...

2 تا فرمول از 5 فرمول بخش آماری پایان نامه کلافه ام کرده. حدودا 2 ماه هست که دارم روش کار می کنم یا فکر می کنم. ولی...

...

راستی شرکت نارسیس لغات ضروری تافل رو به صورت نرم افزار لایتنر درآورده که برای همیشه به حافظه بلند مدتت سپرده میشه.

 این روزها دارم روی اون هم کار میکنم. کسانی که احتیاج دارن می تونن برن به آدرس www.narcissoft.com و قسمت یادگیری ماکزیمم و سفارش بدن.

 از رضای دایی علی که اینو بهم معرفی کرد خیلییییی ممنونم. واقعا چیز خوبیه. ممنون پسردایی.

 

...

به چند نفر توی هند سپردم برای خونه. که بیچاره ها کلی دنبالشن برام.

هنوز نرفته خدا جون هوام رو همه جوره داره ها. البته اینا اکثرش به خاطر دعاهای مامان گل و نذر و نیازهاشه.

 همه اش روزه اس! میگه برای تو وداداشی کلی روزه نذر کردم که باید بگیرم. وقتی خدا جواب آدمو میده آدم باید سپاسگذار باشه.

 قربون خودت و قلب مهربونت برم مامان گلم.

 

...

 

امروز ولنتاین بود.

 از همه جای ایران و دنیا برام تبریک اومده بود. منم از اینجا این روز رو به همه ی دوستای گلم تبریک می گم.

...

من برم که تا نصفه شب باید بیدار باشم و بعدشم صبح زود بیدار شم.

        

 

اندر احوالات شرطی شدن دختر حاج حسین خان :-D و این روزها

 

 

من برای اومدن ویزا، نذرهای ریز و درشت زیادی کرده بودم. هر جا که سراغ دارم نذر کردم. خیلی کم پیش میاد از یه جای مقدسی عبور کنم و بهش مدیون نباشم!

یکی از این نذرها روزه بود. البته فقط یک روز! و از اونجایی که برای من روزه گرفتن واقعا سخته و مصیبت! امکان نداره روزه برای آرزویی نذر کنم و جوابشو نگیرم...

پریروز اون 1 روز روزه ام رو گرفته بودم.

موقع افطار در حال غش و ضعف! و قبل از باز کردن روزه ام من همیشه دعاهام رو می گم. دعاهایی که برام خیلی مهمن. از جمله سلامتی خونواده ام و رفع گرفتاری دوستان و غیره...

از اونجا که این مدت همه اش ذهنم درگیر اومدن یا نیومدن ویزا بود و تقریبا اولین دعام برای اومدن ویزا بود، موقع افطار بعد از تشکر از خدا، با مظلومیت خاصی سرم رو بالا بردم و بعد از ذکر صلوات گفتم:

خدا جونم  خواهش می کنم ویزام زودتر بیاد!!!!!!!

خودم وسط دعا خنده ام گرفت... من هنوز باورم نشده که ویزام اومده!

 

.

.

.

این روزها شدیدا درگیر کارای پایان نامه ام. چون می خوام تا موقع رفتنم به یه جاهایی برسونمش.

خیلی وقته که به کارای آماری پایان نامه رسیدم... ولی این قسمتی که تازه امروز بهش رسیدم وحشت انگیز ناکه خیلیییییییییی........

 

 

 

گرفتن ویزا و بیلیط و تولد مامان گل

 

 

بالاخره ویزا بدنیا اومد

عجب زجری کشیدم سرش

ویزام دختره

اسمش هم... هنوز نذاشتم

ساعت 4.35 بعدازظهر روز 4 بهمن، یعنی دیروز گرفتمش

پروژه ای داشتم سر گرفتن ویزا، پول به حساب واریز کردن

 و بالاخره 6 روز معطل شدن توی تهران برای آماده شدن پاسپورت

با اینکه کسی نمیدونست رفتم تهران باز هم خیلی جاها موند که نتونستم برم.

همه کلی مهربون تر شده بودن:

-         راحله فرداشب که میای خونمون به مامانم بگم چی بپزه که دوست داری؟

-         راحله بگو خوراکی چی بگم آقای شوهر بخره بیاره؟!

-         راحله زودی بیا خونه که تا صبح هم صحبت کنیم کم میاریم باز!

-         راحله آخه تو برای ما اینجا چیکار کنیم که دلمون برات تنگ میشه!

-         راحله اگه تو بری ما بیایم خونتون تو نیستی دلمون میگیره ها.

-         راحله یه موقع نذاری بدون دیدن بری!!!

-         راحله بری کی میای؟!

-         راحله چند سال باید اونجا باشی؟

-         اوووووووووووووووووو!!!! 3 سالللللللل؟ از همین الان دلم برات تنگ شد!!!!

-         راحله اصلا غصه نخوری ها! زودی این 3 سال هم تموم میشه.

-         راحله میای امشب بریم مهمونی.

-         راحله فردا میای بریم استخر!

-         راحله کی وقت داری بریم خونه ی مامانم اینا!!!!

-         راحله نصفه شب زنگ نزنی آژانس ها! خواستی برای فرودگاه ما خودمون میرسونیمت! مگه ما مردیم؟!!!

-         و...........

 

و اینگونه شد که باز هم رفتن برای من سخت تر و سخت تر شده و داره میشه.

از همه بدتر صدای زنگ اس ام اس موبایلمه که قطع نمی شه و من خیلی وقتها نمی رسم به همه جواب بدم.

اس ام اس های پر محبت همه منو کشته.

مخصوصا این 9-8 روز که تهران بودم اس ام اس های داداشی چندین و چند بار اشک منو درآورد.

داداشی هنوز من نرفته....

یکی از اس ام اس هاش:

ای معنی انتظار یک لحظه بایست... دیوانه شدم به خاطرت کافی نیست؟...برگرد و نگاهم کن و یک جمله بگو... تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟...

 

توی اینترنت و گروههای اینترنتی هم که عضوم همین طور ابراز محبتها توسط عزیزانی که شاید حتی ۱ بار هم تا حالا ندیدمشون رخ میده. مثلا:

ستاره ی عزیزم برام نوشته:

  عزیزم خودت می دونی که هر جای دنیا که باشی همیشه برای همه ما عزیزی

هر وقت دلت گرفت و تنگ خانواده ات شد یادت بیار که اونها همه این ناراحتی ها رو واسه این تحمل می کنن که تو زندگی بهتر و موفق تری داشته باشی. وقتی موفق باشی مثل یه پروانه که از پیله اش درمیاد و بالهای قشنگش همه رو محو خودش می کنه همه اون ناراحتی ها فراموش می شه. صبر داشته باش عزیزم امیدوارم همیشه موفق باشی. قد تمام پروانه های دنیا برات آرزوی موفقیت می کنم

  

 

و....

دیگه اینکه... آهان. بیلیط هم گرفتم

برای سه شنبه ۱۱ اسفند

منم و کلییییییییییییییی کار نصفه نیمه و ۱ ماه فرصت و یه دل دپرس و کلی نگرانی و خوشحالی و همه ی حس های مختلف و ضد و نقیض که از من موجودی مبهوت و شیدا ساخته.

 

 

 

پ.ن۱. خیلی قاطی پاتی نوشتم نه؟!

میدونم درکم میکنین.

 

 

پ.ن۲: امروز تولد مامان گل بود. خیلی خوشحال بودم که دقیقا امروز رسیدم ولایت.

از تهران کادوشو گرفته بودم.

امشب هم رفتم گل رز و کیک تولد گرفتم و یه جشن کوچولو.

 

امروز من خوشحال بودم به ۲ دلیل بزرگ:

تولد مهربونترین و دوست داشتنی ترین موجود زندگیم و متولد شدن ویزای کوچولوم.

روز تولدمامانم برای من مقدسه و حتما به همین دلیله که ویزایی که این همه،همه رو به دعا کردن وادار کرد توی این روز متولد شد.

 

 

تولدت مبارک مامان گلم